زندگی همچون بادکنی است در دستان کودکی که

همیشه ترس ازترکیدن آن لذت داشتنش راازبین می برد

برای رسیدن به تو برای خود بالها ساختم

زندگی را در قمار عشق تو من بارها باختم

بالهایم در آسمان سرد دلت شکست

بار غم بر روی شانه هایم نشست

به تو گفتم یاورم باش میان اینهمه دیوار

روی قلب من نوشتی یار من خدا نگهدار

کنون بی بال و پرم در درون این قفس

همچنان سرمست دیدارم دیدار یک هم نفس

   عشق ما نند هوا همه جا جاری هست             تو نفس هایت را قدری عاشقانه تر بکش

بگو اي يار بگو اي وفادار بگو
از سر بلند عشق بر سر دار بگو
بگو اي يار بگو اي وفادار بگو
از سر بلند عشق بر سر دار بگو
بگو از خونه بگو از گل پونه بگو
از شب شبزده ها که نميمونه بگو
بگو از محبوبه ها نسترن هاي بنفش
سفره هاي بي ريا روي سبزه زار فرش
بگو اي يار بگو که دلم تنگ شده
رو زمين جا ندارم آسمون سنگ شده
بگو از شب کوچه ها پرسه هاي بي هدف
کوچه باغ انتظار بوي بارون و علف
بگو از کلاغ پير که به خونه نرسيد
از بهار قصه ها که سر شاخه تکيد
بگو از خونه بگو از گل پونه بگو
از شب شبزده ها که نميمونه بگو
بگو از محبوبه ها نسترن هاي بنفش
سفره هاي بي ريا روي سبزه زار فرش
بگو اي يار بگو که دلم تنگ شده
رو زمين جا ندارم آسمون سنگ شده

 عشق 

اما...

      امروز آه حسرت     

                         یک قطره باران

                                           در سبویم مانده است.

اگر روزی دانسته و یا ندانسته

                  و یا از روی خود خواهی

                                       فقط خود را پسندیدم

                                                      گناهم را ببخش.

                پلکهای مرطوب مرا باورکن

                این بارون نیست که می بارد

                 صدای خسته من است که

                 از چشمانم بیرون می ریزد